Hajro Vejsil, čuvar tradicije visočkih kožara

“Posao je težak, čak bih rekao prljav, ali se trud i rad isplate. Ljudi oduvijek prepoznaju kvalitet kože kao materijala”

Prerada kože, proizvodnja i trgovina kožnim proizvodima vijekovima su već sinonim za Visoko. Prema nekim istorijskim izvorima, još u 17. vijeku se bilježi masovni razvoj kožarskog zanata i otvaranje zanatskih radnji. Podaci govore da su visočki kožari početkom 20. vijeka prerađivali oko 20.000 goveđih i 60.000 ovčijih i kozijih koža godišnje. Kožarska škola u Visokom je otvorena još 1929. godine. Visočanina Hajru Vejsila smo pronašli na sajmu “Grapos Expo 2018” u Gračanici. Obradom kože se bavi pune tri decenije i na sajam je došao da bi predstavi svoje proizvode.

“Završio sam kožarski zanat u rodnom gradu, i logično, zaposlio se u Kožarsko-tekstilnom kombinatu Visoko, gdje sam stekao 20 godina radnog staža. Onda je sve krenulo drugim tokom i odlučio sam se za samostalni obrt. Obrađujem kožu, pravim prostirke, staze, odjevne predmete” – priča Hajro.

Kožarski zanat nije jednostavan.

“Sirovu kožu prvo treba pikovati, slijedi štavljenje, to jest hemijska obrada životinjskog krzna, pa sušenje, koje dugo traje. Do finalnog proizvoda treba nekoliko mjeseci rada i procedure. Brže ide ljeti, zbog visokih temperatura sušenje se brže okonča”.

Hajro obrađuje goveđu, teleću, janjeću i ovčiju kožu. Svako krzno i koža imaju svoje specifičnosti.

“Posao je težak, čak bih rekao prljav, ali se trud i rad isplate. Ljudi oduvijek prepoznaju kvalitet kože kao materijala. Obrada kože je stari zanat, šteta bi bilo da se zaboravi. Bilo bi dobro da se veći broj mladih bavi ovim zanatom, od koga se može i živjeti solidno” – zaključuje Hajro Vejs.

Autor fotografije i teksta Darko Udovičić/Svijet zanata

(dozvoljeno prenošenje sadržaja uz obavezno navođenje izvora , autora teksta i fotografija)